Hallo Tracy

Dat dit schrijven een ietwat ongebruikelijke actie is, besef ik me terdege, maar soms breekt nood wetten.
De reden van mijn schrijven is je liefje, Teun Veken. Toen Teun pas bij onze wielervereniging kwam rijden, ontvingen we hem met open armen. Een leuke, jonge gast die we bovendien redelijk eenvoudig achter ons hielden - niet onbelangrijk in een competitieve club. Hij leek kortom een ideale aanvulling. Jong bloed, maar met beperkte mogelijkheden. Wat wil een club met een hoog middelbare leeftijd-gehalte nog meer? Deze gedroomde situatie heeft echter niet lang geduurd. Teuntje kreeg de smaak te pakken en werd al snel Teun; een geduchte concurrent, nota bene in de bloei van zijn leven. Dat was nu weer juist niet waar 50-Plussers bij wie onherroepelijk de neerwaartse lijn is ingezet, op zaten te wachten. Gelukkig hadden we het veldrijden nog. Teun mocht ons dan inmiddels op de weg behoorlijk partij geven, in de modder moest hij ons nog immer met twee woorden aanspreken. Teun op een crossfiets deed in die periode bijna pijn aan je ogen. Het is dan ook niet minder dan een mirakel dat ook die grens door Teun werd beslecht. Weer of geen weer, hard of onverhard wegdek; het maakt allemaal niet meer uit. De omstandigheden lijken van Teun af te glijden als wijze raad van een puber. Met als gevolg dat we als Trappist alweer enige tijd opgezadeld zitten met een weliswaar nog immer vriendelijke jongeling, die zich echter op de fiets als een ware veelvraat manifesteert. Er het gaat van kwaad tot erger. Je moet of over superbenen beschikken of tot zijn directe vriendenkring behoren, wil je de laatste tijd nog enig zicht hebben op een overwinning. Met een uiterst innemende glimlach word je gedegradeerd tot een meefietser, pelotonvulling. Hoe lang zou deze kwelling gaan voortduren, vroeg menigeen zich vertwijfeld af?Hier zou voorlopig nog geen sleet op komen, dat was zelfs voor de rasoptimisten onder ons zonneklaar. Terwijl we ons al aan het instellen waren op een roemloos einde van onze actieve wielerloopbaan, kwam ineens als werkelijk een geschenk uit de hemel het bericht dat Teun ging verhuizen. Omdat het bijna te mooi om waar te zijn was (sommige Trappisten knepen elkaar in de armen - is dit werkelijk of droom ik?), eerst maar eens goed checken en vooral niet te vroeg juichen. Maar bij navraag bleek het gerucht te kloppen; Teun en zijn liefje zouden inderdaad gaan verkassen. Naar Rotterdam nog wel, dat is niet om de hoek. De lucht boven Spaarnwoude begon op te trekken. De sombere wolken maakten plots plaats voor een glasheldere blauwe hemel. Iemand daarboven moest ons buitengewoon goedgezind zijn, zoveel was duidelijk. We moesten de zaak wel stijlvol afhandelen en niet te gretig onze opluchting laten blijken. Net voordat hij zou vertrekken mocht hij nog een keer glansrijk winnen ( daar hoefden we niet veel voor te doen), daarna zouden we het glas op hun toekomst heffen om ze vervolgens met zachte, doch dwingende hand naar de auto te vergezellen die hen van Spaarnwoude weg zou voeren. Waarbij we, ik geef toe dat dit nu wat huichelachtig klinkt, hardop zouden roepen Teun gauw nog eens bij een wedstrijd terug te zien. Ja, een kat in het nauw, neemt het niet zo nauw met goede manieren.
    Na de aanvankelijke euforie begon het lange wachten en vooral de bijna verstikkende stilte. Er leek geen schot in te zitten. Het zou toch niet....? ' Nee, hoor', zei Teun, als je zo achteloos mogelijk bij hem informeerde, 'we zijn er mee bezig, maar het zit niet echt mee. We moeten natuurlijk wel iets vinden dat ons echt bevalt.' Het brandde op je lippen om te zeggen: ben niet te kieskeurig. Je kunt altijd van daaruit weer verder zoeken. Je slikte het net op tijd in. Stel je voor dat het een lichtje op onze echte agenda zou doen schijnen, dan waren we nog verder van huis. In plaats daarvan perste je met de grootst mogelijk moeite uit: 'Ja, natuurlijk, dat moet je niet overhaast doen. Daar krijg je spijt van.' En als klap op de vuurpijl: 'Neem je tijd! '
    Dat hebben we geweten. Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en is van enige vorm van beweging nog geen sprake. Ja, het enige dat wel beweegt is Teuns als renner. Die rijgt meer dan ooit de overwinningen aaneen, deelt af en toe aan intimi iets uit en kijkt daarbij alsof hij nog nooit van Rotterdam gehoord heeft. De situatie wordt stilaan onhoudbaar. Voor ons begint de tijd de dringen. Weer een CK, een langstedag wedstrijd en ongetwijfeld straks Beverwijk of GP Ger Hermans aan ons neus voorbij gegaan. Om over het vooruitzicht op wederom een ondraaglijk crossseizoen nog maar te zwijgen. Vandaar deze noodkreet in de vorm van een open brief. Geen idee hoever je macht reikt, maar als vrouw achter de topsporter kun je vast en zeker een rol van betekenis spelen.
Heel concreet luidt ons verzoek: maak aub werk van Rotterdam. Zet er wat vaart achter. Zeg 'm dat Amsterdam met die steegjes en grachtjes je benauwt. Dat het eigenlijk niet zo uitmaakt waar jullie in Rotterdam terecht zullen komen. Dat de liefde sterk genoeg is om aanvankelijk met minder genoegen te nemen. Dat die eigen werkkamer voor jou echt niet zo'n punt is.  Dat een tuintje leuk is, maar een balkonnetje in eerste instantie ook volstaat. Dat je weliswaar uitziet naar een mooie keuken, maar dat je met een tweepitskooksetje ook goed uit de voeten kunt. Eigenlijk kan het ons niet schelen wat je verzint, als het maar tot actie leidt. Als tegenzet hebben al diverse Trappisten zich bereid verklaard bij het verhuizen een handje te willen helpen. Omdat de meesten zoals gezegd al redelijk op leeftijd zijn gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat je je daarbij ook weer niet al te veel moet voorstellen. Maar een doosje hier en daar mee helpen tillen, gaat vast lukken. En alle beetjes helpen, toch? Ikzelf zit de komende tijd lastig. Heel jammer, want ik had natuurlijk dolgraag een steentje bijgedragen.
    Mocht er door jouw bemoeienis schot in de zaak komen, dan kunnen we dat als vereniging natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. We hebben een fantastische wisselbeker voor mensen die zich op een uitzonderlijke manier voor de club hebben ingespannen. Daar laten we tzt met werkelijk alle plezier jouw naam in graveren. En je kunt je bijna niet voorstellen hoe beeldig het kleinood het op de schoorsteenmantel doet, zeker als dat een woning in Rotterdam betreft.
Hartelijke groet,
Mart



Naschrift nav 1e nazomerwedstrijd.
Acht A's aan de start. Geen Teun, maar wel zijn collega-terminator Peter. Die komt echter net terug van vakantie en hopelijk gebiedt zijn trainingsschema met bijbelachtige allure dat hij in een opbouwfase zit en zich vandaag gedeisd moet houden. Verder nog een Amerikaanse knul die ik volgens mij wel eens eerder heb gezien, maar toen geen potten kon breken. We rijden samen met de B's, maar dat heeft geen invloed op het verloop van de koers. Nadat de B's zijn afgesprint, blijven we met z'n achten over. Er gebeurt van alles, maar niets dat tot een beslissing leidt. Totdat ik halverwege de laatste ronde op weergaloze wijze aanzet en direct een flinke kloof sla.  Adieu, collega-Trappisten, Martje is gone. Zie je nou wel; Teun is er een keer niet bij en direct is het bingo. Op het lange rechte stuk voor de laatste bocht kijk ik nog eens om: geen vuiltje aan de lucht. Wel zo prettig want mijn benen beginnen aardig vol te lopen. Kijk kort voor het ingaan van de bocht vol leedvermaak nog een keer om en zie dat iemand met sneltreinwaard op komst is. Krijg nou wat! Ik draag mijn benen op nog even aan te zetten, maar die weigeren opstandig dienst. Ik ben de bocht nog niet uit of er dendert een Amerikaanse fury over me heen waar ik bijna zielig bij afsteek. Na afloop feliciteer ik hem met zijn overwinning. Ik baal als een stekker, maar blijf every inch a gentleman. Terwijl ik hem de hand reik, kijk ik hem nog eens goed aan en zie het ineens glashelder: een nieuwe Teun! Een vergelijkbare lichaamsbouw, eenzelfde komeetachtige ontwikkeling en vooral die identieke, onuitstaanbaar superieure glimlach van jonge onoverwinnelijkheid. Ik heb er niet van kunnen slapen.